Gotthard Tunnel Trail

Gotthard Tunnel Trail - Sedrun

17 – 22 juni 2018

Ooh yes, time for some trail action! Zaterdagmiddag 16 juni stappen we in Breda de auto in, tanken bij Hazeldonk en vol gas richting Zwitserland! De komende dagen ga ik samen met de vriend van mijn zus op avontuur in de Zwitserse bergen. We hiken de Gotthard Tunnel Trail, 100 kilometer door de bergen boven de langste tunnel van de wereld!

Met de trein knal je er in 20 minuten doorheen, wij doen er met 6 dagen bewust iets langer over..

Dag 1 Erstfeld – Bristen

We worden vandaag wakker in Schwyz. Na de autorit hebben we geslapen in het Hirschen Backpacker-Hotel & Pub. Basic slaapplek, maar heeft alles wat je nodig hebt na 8 uur sturen: bed, douche en een biertap. 😉

Vanaf het hotel is het nog een klein halfuur rijden naar het startpunt van de trail, wat overigens wel even zoeken was.. Uiteindelijk hebben we hier geparkeerd. Als je jouw auto daar ook weg zet, zorg dan voor een berg kleingeld. Pinpas, creditcard en briefgeld is helaas een no-go voor deze automaat.

Goed… auto op slot, rugzak op, let’s go! De kabelbaan vinden we snel, er hangt een telefoon, in ons beste Duits rufen wir de beheerder an… Uit het telefoontje maken we op dat er iemand aan komt. We gaan braaf op het bankje zitten wachten. Totdat er een soort zoemer klinkt en die fuckin cabine omhoog gaat! Er kwam dus niemand aan, we hadden gewoon in dat ding moeten gaan zitten… Lesson learned, poging twee duurt gelukkig niet heel lang en boven hebben we er om kunnen lachen!

De eerste dag is meteen fantastisch en super afwisselend. Bossen, riviertjes, rotsen, bergen, smeltwater dat naar beneden klettert en een hangbrug! Aan het begin van de avond lopen we het dorpje Bristen binnen, we besluiten door te lopen in de hoop een mooie plek te vinden om onze tent op te zetten. Helaas lukt dit niet want, 1 het weer slaat om, 2 na Bristen gaat het redelijk heftig omhoog, er is dus geen plat stukje grond te bekennen en 3 het is inmiddels bijna donker… We besluiten om te draaien en een paar kilometer terug te lopen naar het dorp. Daar vinden we bij Gasthaus Alpenblick bedden, bier en de 2e helft van Zwitserland – Brazilië.

Dag 2 Bristen ~ Etzlihütte

Mocht ik deze trail nog een keer hiken dan zou ik zorgen dat ik de eerste dag of vóór Bristen of 5km ná Bristen eindig. De eerste kilometers na het ontbijt zijn inmiddels bekend terrein. De zon schijnt, de klim is zwaar en de omgeving schitterend! 

De officiële tweede etappe loopt van Bristen naar Sedrun, maar wij hakken deze in tweeën. Achteraf gezien een hele fijne keuze, maar daarover later meer in dag 3. Onze dag 2 is een droom dag, met een perfecte lunch spot aan een riviertje en continu mooie uitzichten. Op af en toe een klein stukje plat na is het vandaag eigenlijk alleen maar klimmen, van rond de 700 meter tot rond de 2000 meter. Waar we gisteren pech hadden met het vinden van een mooie camp spot is het vandaag raak! We stoppen net even voor de Etzlihütte met snowy peaks rondom, zicht op het dal aan de andere kant en een geweldig plekje voor een klein vuurtje ‘s avonds!

Dag 3 Etzlihütte – Sedrun

De derde dag start picture perfect! Waar gisteren nog veel bergen verstopt waren in de wolken is het nu strak blauw boven ons. Dus snel inpakken, ontbijt naar binnen schuiven aan onze zelf gefabriceerde eettafel, backpack op en gaan!

Vanuit onze slaapplek knalt het meteen omhoog en het duurt niet lang voor we de Etzlihütte zien liggen. Op dit punt kun je ook kiezen; de reguliere route over Chrüzlipass of het alternatief via Mittelplatten. Die laatste ziet er uit als een winterwonderland dus besluiten we om voor de reguliere route te gaan. Na nog een paar uur buffelen, met best wat steile besneeuwde bergwanden, staan we rond het middaguur bovenop de Chrüzlipass. Wat een uitzicht, wat een rust, geweldig!

Het wegwijzer bordje bovenop Chrüzlipass geeft aan dat het nog 2 uur is naar Sedrun, maar aangezien we lopen met bepakking en de vele sneeuw zullen we een stuk trager gaan. We zeggen tegen elkaar dat het dubbele, 4 uur, wel moet lukken. Dan een resupply en biertje in Sedrun, een begin maken aan etappe 3 en op zoek naar een slaapplek. Sounds like a plan Stan! Toch?

Het afdalen ging super smooth, na een uur hebben we een behoorlijk stuk gehad en vonden we een fantastische lunchplek bij een ijskoud riviertje van smeltwater. So far so good! Totdat we een stuk verderop bij een omleiding komen. Wat we er uit opmaken is dat er veel steenval is geweest waardoor de route onbegaanbaar is. We besluiten geen risico te nemen en braaf de omleiding te volgen. We komen er alleen al snel achter dat deze omleiding niet verder gaat met dalen, maar juist stijgt! En niet zo’n beetje ook, uiteindelijk staan we voor ons gevoel weer bijna op dezelfde hoogte als Chrüzlipass.. Maar oké, de zon schijnt en het uitzicht nog steeds prachtig, dus who cares right? 

Weer een stuk verder komen we bij een serieus besneeuwd stuk. Op het eerste zicht niet iets wat we die dag niet al eerder hebben meegemaakt. De trail is niet zichtbaar dus je duwt/stampt met je voet een plat stuk in de sneeuw en met je trekkingpoles hou je jezelf in balans. Voetje voor voetje komen we tot halverwege de bergwand en dan wordt het echt steil. We voelen dat het eigenlijk te steil is, maar terug is ook zonde.. choices, choices.. we besluiten toch om te draaien en in onze eigen voetsporen terug te gaan. Oké weer terug aan het begin, hoe komen we dan aan de overkant? Via de rotsen bovenlangs it is, maar ook dit blijkt niet te doen. Dan dus nog 1 optie over; onderlangs. Het zweet staat inmiddels overal, maar uiteindelijk bereiken we de overkant! Holy shit!!

Rond 19.00 uur bereiken we kapot Sedrun. De 4 ingecalculeerde uren om van de Chrüzlipass naar Sedrun te komen zijn er dus 7 geworden.. We scoren een groot glas bier bij het eerste de beste café en besluiten om niet meer aan etappe 3 te beginnen. We vinden ons home away from home die avond bij de Mountain Lodge. Toptent! Goed bier, briljante burger en super vriendelijke eigenaar. 

Dag 4 Sedrun – Lukmanierpass

De volgende ochtend lopen we na een kop koffie het stadje in om inkopen te doen. Etappe 3 is met zo’n 24 kilometer de langste qua kilometers, maar wat hoogtemeters betreft een stuk gemakkelijker dan etappe 2. Ontbijten doen we even snel na onze resupply op een bankje in het dorp en daarna snel door!

Na een kilometertje of 6 bereiken we een super plekje voor koffie. Sla deze spot zeker op. Je vind er een firepit met grill, picknicktafel, watertap en, note to self voor de volgende keer, genoeg plek voor een tentje…

Verder geen rotsige, besneeuwde passages vandaag. De hoogtepunten zijn met de Hangbrug van Mutschnengia en het stuwmeer Lai da Sontga Maria “man-made”. Dit meer zie je lang genoeg, aangezien je er helemaal parallel aan loopt je loopt richting Hospezi S. Maria. Hier drinken we even een colaatje en dan snel door op zoek naar een slaapplek. Die vinden we uiteindelijk, na een dag van een kleine 30km, aan de overkant van het meer. 

Dag 5 Lukmanierpass – Faido (Had Carì moeten zijn…)

Stralende ochtend! Tentje afbreken, koffie, go! Eerste volle dag in Ticino. We gaan meteen omhoog, ondanks dat het nog vroeg is staat het zweet meteen overal, lekker. Ticino does not disappoint, het is echt meteen prachtig, met een korte pauze op Passo Dell’Uomo laten we het even goed op ons inwerken! Ondertussen hebben we ook al weer besneeuwde stukken gehad waar we ons toch wel een beetje zorgen over maken na onze ervaring op dag 3.. Maar goed we’ll see it when we get there! Rond de middag bereiken we Passo de Sole, and damn, that’s pretty, impressive views all around! Perfect plekje ook om even sokken en schoenen uit te gooien, te gaan liggen en een kleine siësta te pakken.

Oké, op naar Passo Predèlp, met 2448m het hoogste punt van de trail! We gaan lekker, tackelen de ene na de andere smeltwater “riviertjes” en stukken sneeuw. Totdat we weer bij een serieus steil besneeuwd stuk komen. We stoppen even, filosoferen over wat we gaan doen en besluiten het rustig aan, voetje voor voetje te proberen waar de trail overgaat in sneeuw. Al snel komen we er achter dat dit geen optie is. Te steil en te gevaarlijk zonder crampons en ijsbijl. Voetje voor voetje weer terug naar de trail. Voor poging 2 besluiten we “onderlangs” te gaan. Het besneeuwde stuk is daar minder breed, maar het betekent wel dat we eerst een stuk moeten dalen. Stukje voor stukje komen we lager, links van me de afgrond en ik voel m’n trekking pole trillen door de kracht die ik er op zet. Ook dit is niet te doen. We draaien om, klimmen naar boven en met trillende benen stap ik de trail weer terug op. Helaas. We kunnen geen andere mogelijkheden ontdekken dus zit er maar één ding op. Terug. Het dichtstbijzijnde plaatsje is Acquacalda, waar we een dikke anderhalf uur later aankomen. 

Op het terras van camping Centro Pro Natura Lucomagno bedenken we een plan. Het eindpunt van de etappe, Carì, was nog maar een kilometertje of 5 van Passo Predèlp waar we omgedraaid zijn. We hopen snel van Acquacalda naar Carì te kunnen met een bus, taxi, liften, whatever. Maar dit blijkt niet makkelijk. De berg ligt ertussen en daar moet je dus omheen. Wat volgt is een logistiek huzarenstukje… We pakken de bus naar Biasca, vanuit daar de trein naar Faido. Daar eten we snel een goede pizza. We hebben nog geen idee waar we gaan slapen dus we proberen wat contact te maken met mensen om ons heen. Gelukkig is uiteindelijk de eigenaar bereid ons een lift naar een camping in de buurt te geven, Camping Piantett. Daar komen we net voor het donker aan, gelukkig hebben ze nog een plekje. Met onze hoofdlampen op zetten we snel de tent op en ploffen neer.

Dag 6 Carì – Pollegio

We worden wakker op de camping, pakken rustig onze spullen in, poetsen onze tanden in het toiletgebouw en lopen de weg naar boven richting de bushalte. Het blijkt dat we nog een behoorlijke tijd moeten wachten totdat de bus die we nodig hebben er is, dus besluiten we om te liften. Met wat gevonden spullen knutselen we een bord in elkaar en na ongeveer een half uurtje worden we opgepikt door “the cheesemaker”! Een enthousiaste italiaan die als kaasmaker in Zwitserland werkt en leeft. Hij had ook zomaar rally rijder kunnen zijn, want hij knalt echt de berg omhoog in z’n doorleefde Citroën C3. Goeie gast, mooie ervaring, eindelijk in Cari.

We kunnen beginnen aan de laatste etappe, maar niet zonder koffie natuurlijk. Die vinden we bij een pension en daarna snel to the trail. Om de laatste dag te rekken en extra te genieten besluiten we om overal waar een biertje kunnen drinken een biertje te drinken. Om 11.15 is het voor de eerste keer raak bij Hotel 3 Cervi in Campello. 

Het is  een mooie laatste dag, met continu mooi uitzicht en stralend, heet weer. Een paar uur later komen we aan in Cavagnago. Daar stuiten we op de Fantastische agriturismo van de familie Bertazzi-Barelli waar we als een soort verloren zonen worden ontvangen. Biertje nummer 2 aan de keukentafel!

We zijn weer op temperatuur en kracht voor de laatste kilometers. Dat blijkt ook wel nodig want het is nog best een pittig stuk. Uiteindelijk komen we aan het begin van de avond zo’n beetje van de berg afgevallen in Pollegio. Daar is het eigenlijk een beetje onduidelijk wat nou precies het eindpunt is van de trail. Want is het nou Pollegio of Bodio? Mijn gps bestanden houden op en zelfs de officiële routegids weet het niet. Wij besluiten het einde te vieren in Pollegio en niet verder te lopen naar Bodio, wat toch een roadwalk zou zijn. Het is ook dichter bij Biasca waar we de volgende dag de trein moeten pakken.

Het wordt een Bourgondische laatste avond, met veel eten, bier, voetbal op een groot scherm en meezingen met de locals. Van één van hen krijgen we een lift naar een hotel in Biasca en daar scoren we een kamer. 

Als we de volgende dag weer wakker worden lopen we naar het station van Biasca. Daar vinden we een mooie overzichtsposter van de trail. Misschien is dit het officiële eindpunt? Anyway, wij pakken de trein terug naar Erstfeld waar echt een einde komt aan dit geweldig avontuur.

Danke, merci, grazie, grazia fich, Gotthard Tunnel Trail. You’ve been amazing!!

Links, links, links.

Escapardenne Eislek Trail

Escapardenne Eislek Trail

17 – 22 september 2017

Back to the trail, back to Luxembourg! Na in 2016 de Lee Trail te hebben gehiked is het nu tijd voor het grotere broertje, de Escapardenne Eislek Trail. In 104 kilometer van Kautenbach naar La Roche-en-Ardenne. De trail is, in beide richtingen, goed gemarkeerd. Verdwalen zul je dus niet zo maar. Helemaal niet wanneer je voor je vertrek de gpx bestanden van de etappes download zodat je onderweg kunt navigeren.

2 minuten op de trail en je denkt alleen nog maar aan de omgeving, waar je gaat slapen en wat je gaat eten, heerlijk!

Dag 1 – Station Kautenbach – Wilwerwiltz

Na de auto te hebben geparkeerd op het station van Kautenbach snel op zoek naar de eerste markering van de trail. Dat duurt niet lang gelukkig, Kautenbach is bekend terrein aangezien dit het eindpunt is van de Lee Trail. Tip; heb je meer tijd kun je ze dus ook aan elkaar knopen voor een nog groter avontuur! Deze eerste dag doen we het qua kilometers rustig aan, het was ook al ruim 13uur geweest voordat we begonnen met lopen. We slapen op de camping Saint-Willibrord in Wilwerwiltz en eindigen de dag met een biertje in het tegenover de Cam Ping gelegen Chinees restaurant Beim Ping... 😂

Dag 2 – Wilwerwiltz – Clervaux

Na een avond vol kerkklokken op de camping vertrekken we richting Clervaux. Het is een wat druilerige dag, maar daarom niet minder mooi! ‘s Avonds kunnen we lekker eten, biertjes drinken en inkopen doen in Clervaux. Slapen doen we op Camping Clervaux.

Dag 3 – Clervaux – Asselborn

Deze derde dag beginnen we nat. In de nacht heeft het geregend, dus alles moeten we nat inpakken.. De trail neemt ons vandaag onder andere mee langs een indrukwekkend vliegtuigwrak neergeschoten tijdens WOII. Slapen doen we luxe vanavond, in het heerlijke Hotel Domaine du Moulin d’Asselborn. Niet omdat we het zelf nodig hebben, maar de natte herfstdag met veel modder heeft voor onze teckel Flip zijn tol geeist. Nadat we in de douche alle viezigheid eruit hebben gespoeld valt ie als een blok in slaap en nemen wij het er van beneden in het restaurant!

Dag 4 – Asselborn – Bivak Les Blancs Bois

Vandaag gaan we de grens over naar België. De etappe gaat naar Houffalize, maar het stadje zien we vandaag nog niet. Op de Escapardenne Eislek Trail zijn namelijk verschillende bivakzones gemaakt en vanavond zetten we onze tent op Bivak Les Blancs Bois, een aantal kilometer voor Houffalize. Wildkamperen is officieel verboden, op deze plekken kun je dus legaal zo dicht mogelijk bij een wild kampeer ervaring komen. Er is volop ruimte op de bivak, firepits, een BBQ en overkapping. Je merkt alleen dat de bivakplaats niet heel ver van de bewoonde wereld is, leave no trace is duidelijk nog niet bij iedereen bekend. Buiten ons is er niemand op de bivak, een heerlijk rustige nacht dus!

Escapardenne Eisleck Trail- Bivak Les Blancs Bois

Dag 5 – Bivak Les Blancs Bois – Lac Des Deux Ourthes

Vandaag denk ik wel de mooiste dag op de trail. Na onze spullen op de bivak weer ingepakt te hebben lopen we verder door een prachtig bos naar Houffalize. Daar lunchen we een pizza op het terras en doen we weer inkopen. Een dag met flink wat hoogteverschillen, mooie uitzichten, bossen en de Ourthe. Aan het einde van de dag waren eigenlijk op zoek naar de bivak Engreux. Toen we deze niet snel gevonden kregen besloten we door te lopen. Uiteindelijk kwamen we op een prachtige plek terecht bij de samenvloeiing van de Ourthe, check foto bovenaan de pagina. Super stil, aan het water, midden in het bos en pikdonker. Zoek trouwens ook niet meer naar de bivak Engreux, deze is recent gesloten.

Dag 6 – Lac Des Deux Ourthes – La Roche-en-Ardenne

De laatste dag alweer helaas vandaag… Omdat het zo mooi is blijven we lang bij onze slaapplek hangen. Weer onderweg klimmen we omhoog en dalen we weer helemaal tot aan de Ourthe. Mooie trail, met af en toe flinke rotsen. Aan het einde van de middag komen we na 25km gesloopt aan in La Roche-en-Ardenne. Na een overwinningsbiertje op het terras vinden we een slaapplekje in de super gastvrije B&B Villa le Monde. De volgende dag worden we door de eigenaar zelfs naar het treinstation gebracht waar we de trein weer terug pakken naar Kautenbach.

Thanks voor de ervaring Eisleck Trail! 🤘

USA 2017 – PCT | Oregon Section E

PCT | Oregon Section E | Three Sisters Wilderness

30-7 – 2-8 2017

Time for the mother of all trails! De komende dagen brengen we door op de weergaloze Pacific Crest Trail. Een dikke 4.000 kilometer trail, van de Mexicaanse tot aan de Canadese grens.

Het stukje dat wij er van hiken is amper te zien op de kaart wanneer je de totale trail in één beeld probeert te vangen op Google Maps. Maar daarom was het zeker niet minder impressive!

Dag 1
Na een dag ultiem ontspannen en wat precisie frisbeeën 🙈 in en om Elk Lake, zijn we gedropt op de Elk Lake Trailhead, no way back! Nadat via een side trail onze eerste echte stappen op de PCT gezet hadden begon het al donker te worden en hebben we snel een goede camp spot kunnen vinden om de tent op te zetten en de echte stilte en donkerte te ervaren!

Dag 2
Bit shaky wakker worden na zo’n eerste nacht op de trail, toch wel spannend wanneer je midden in de nacht in het echte donker je tentje uit moet voor een number one.. Vandaag een volle en afwisselende dag “on the trail”. Van dichter beboste gebieden, het gedeelte van de PCT in Oregon wordt ook wel “the green tunnel” genoemd, tot prachtige open weiden met fantastisch mountain view! Het enige mindere punt waren de skeeters, het aantal muggen was echt heftig af en toe en deet spray doet ze niks. Volgende keer dus zeker een mosquito head net op de gear list.

Dag 3
Bij het wakker worden blijk ik inderdaad een soort sjaal van muggenbulten te hebben gescoord… Gelukkig was er genoeg “good stuff” om de jeuk te doen vergeten; de North, Middle, and South Sisters waar het gebied waar we doorheen hiken zijn naam aan heeft te danken, gletsjers, watervallen en sneeuw, maar vooral LAVA! Door de ongekende vergezichten van zwarte stenen waan je je in een soort van alien landscape. De dag eindigen we met een duik in North Matthieu Lake, waar we ook nog een mooie campsite te pakken hebben!

Dag 4
Het plan was om de dag en ons avontuur te eindigen rond Big Lake, maar helaas bereiken wij ons eindpunt al na een halve dag hiken. We zagen de rook al een tijd in de lucht hangen en toen we bij McKenzie Pass uit een lava veld kwamen vertelden andere hikers dat er inderdaad verderop fire closures zijn. Er zit niks anders op dan onze duimen in de lucht te steken en terug naar de bewoonde wereld te liften.

Het waren slechts vier dagen op de magische Pacific Crest Trail, maar de omgeving, de mensen en de vibe hadden mij meteen te pakken. Eigenlijk staat er nog maar één vraag open; wat zal het jaar worden waarin ik een PCT Thru-Hike poging doe?

Hike Life! ✌

USA 2017 – Mt Bailey, Diamond & Crater Lake

USA 2017 – Mt Bailey, Diamond & Crater Lake

26 – 28 juli 2017

Adventure number 2, the real deal! Na de intro van Tumalo Falls is het tijd voor ons eerste meerdaags avontuur. Het magische Crater Lake staat hierin centraal. Het diepste punt meet 594 meter en hiermee is Crater Lake het diepste meer van Amerika.

Het overweldigend blauwe water van Crater Lake zien we pas op dag 2 en 3. Op de eerste dag zouden we “even” Mt. Bailey (hoogste punt 2.553 meter) beklimmen. Een trail van een dikke 16 kilometer waarbij ik op weg naar de top zeker vijf keer dacht, “na dit bochtje moeten we er toch wel zijn…” Maar, de klim maakte het uiteindelijke uitzicht alleen maar mooier! Snowy peaks in de verte en aan de overkant van het meer Mount Thielsen vol in the picture! De afdaling ging een stuk sneller en voor we het wisten zaten we voor ons tentje een worstje te grillen op de fire pit van de Thielsen View Campground, what a day!

De volgende ochtend; kop koffie en ontbijtje om daarna bij Diamond Lake Resort een boot te huren en het meer te verkennen. Cool om vanaf Diamond Lake Mt. Bailey te zien.

Na ons bootje netjes te hebben aangemeerd weer terug in de auto op weg naar het hoogtepunt van de trip, Crater Lake! Na een quick look van het meer snel door om onze Backcountry Camping Permits op te halen die je nodig hebt om te mogen kamperen in Crater Lake National Park. De ranger was ook nog zo vriendelijk om even uit te leggen dat we ons voedsel aan een boom moeten hangen zodat een beer er niet bij kan… hmm…

Next day, goed geslapen, geen beer gezien, klaar om Crater Lake te checken! We zijn de dag gestart met de Mount Scott Trail. 3,5 kilometer omhoog, en natuurlijk weer 3,5 kilometer omlaag. De trail neemt je mee naar het hoogste punt van het park (2.721 meter). Vanaf daar echt fantastische views op het meer! Voor het beste uitzicht doe je deze trail zo vroeg mogelijk in de ochtend. Hoe later op de dag, hoe meer kans op wolken en/of rook van bosbranden…

Voordat we weer gaan moeten we natuurlijk ook nog even het water in! Dit kun je doen via de Cleetwood Cove Trail. Korte hike met een pittige daling en terug dus pittige klim van in totaal 3,5 kilometer. In de zomermaanden is het water gemiddeld zo’n 10°C – 15°C, oftewel, f*cking koud dus, maar wel refreshing!

That’s it, bye Crater Lake, thanks for the good times!

USA 2017 – Tumalo Falls

USA 2017 – Tumalo Falls

25 juli 2017

In 2017 heb ik de mazzel gehad een super reis naar The States te kunnen maken. Samen met mijn buddy hebben we een aantal fantastische hikes kunnen maken in en om zijn woonplaats in de geweldige staat Oregon!

De eerste hike tijdens onze trip was een loop trail rondom de prachtige Tumalo Falls. Voor ons een goede hike om “er in te komen” en ook te wennen aan het lopen op hoogte. De Tumalo Falls liggen namelijk al op zo’n 1.500 meter hoogte.

In een kleine 12 kilometer lopen zie je zeker 10 watervallen, waarvan de hoogste (foto hierboven) een meter of 30 is! De trail is pretty easy, er zat trouwens wel een avontuurlijke river crossing in over een boomstam, nice!

Het Krijtlandpad

Het Krijtlandpad

27 – 30 april 2017

De tweede trip! Wat dichter bij huis, in Limburg. Een “loop” trail, een rondje dus, van Maastricht onderlangs via Eijsden en Slenaken naar Vaals en bovenlangs via Gulpen en Valkenburg weer terug naar Maastricht.

Het eerste en laatste stuk hebben we geskipt. Hiken is voor mij vooral bos, gras, zand, modder en natuur. Op asfalt in en om het stedelijk gebied van Maastricht… Not for me! Dus zijn wij gestart op het station van Eijsden en hebben we de ronde volgemaakt tot in Valkenburg om vanuit daar weer terug naar Eijsden te treinen.

 

Lee Trail – De eerste echte hike

Lee Trail – De eerste echte hike

13 – 16 september 2016

In september 2016 hebben we onze eerste echte hike gedaan, de Escapardenne Lee Trail. 53 km in Luxemburg, van Ettelbruck naar Kautenbach. Zo’n beetje alles wat fout kon gaan ging fout:

    • 34° graden en uitdrogingsverschijnselen; check
    • Een zwaar overladen 25+ kilo backpack; check
    • Je tent voor de eerste keer op moeten zetten in het donker; check
    • Stekende kniepijn door overbelasting; check
    • Voor herhaling vatbaar? check check check! 🙂

Ondanks, of misschien juist dankzij deze overwinningen een super ervaring!